Even een keer geen stukje over de mooie kanten van Slovenië, maar een stukje over een mindere kant die ik ervaar als buitenlander in Slovenië. En omdat ik daar geen passende foto’s bij kan plaatsen, zet ik er gewoon een paar mooie foto’s tussen die ik de laatste tijd gemaakt hebt 😊.
Afgelopen week las ik een post in een Faceboek groep voor expats die in Slovenië wonen die direct mijn aandacht trok. Wat deze persoon schreef was zo herkenbaar voor mij. En niet alleen voor mij, want er reageerde meerdere mensen die het met deze persoon eens waren. Niets ten nadele van de Slovenen (ik ben er tenslotte eentje getrouwd) maar het lijkt bijna onmogelijk om als buitenlander echte, hechte vriendschappen op te bouwen met Slovenen. Na 23 jaar woonachtig te zijn in Slovenië, ben ik hier al vaak tegenaan gelopen maar durfde me er nooit echt over uit te spreken. Ging er zelfs door twijfelen aan mezelf. Pas de laatste paar jaar, wanneer het gesprek komt op mijn ervaringen hier, vertel ik wel eens tegen mensen over mijn gevoel hierover.
In Nederland is mijn ervaring dat je makkelijk en snel hechte vriendschappen op kunt bouwen met mensen. Ik heb er tot 2003 gewoond en zelfs nog een jaar voor onze emigratie, leerden we een stel nieuwe mensen kennen waarmee we binnen een paar maanden heel close werden en die we dagelijks zagen, bij elkaar over de vloer kwamen, samen dagjes weg gingen, elkaar hielpen met de kinderen of klussen of samen kookten en aten. Een vriendschap op dit niveau heb ik nooit met Slovenen kunnen vinden in de 23 jaar die ik hier woon.
Begrijp me niet verkeerd, de Slovenen zijn over het algemeen ontzettend vriendelijk en gastvrij. Je bent altijd welkom en je zult bijna overal direct een hapje en een drankje aangeboden krijgen. Bine en ik vinden het altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en vinden het ook geen probleem om een stuk te rijden om iemand te bezoeken. Het probleem is, dat ze vervolgens nooit, of op z’n minst zelden, terugkomen. En dat kan ik maar moeilijk begrijpen. Je kunt nog zo’n leuk contact met mensen hebben wanneer je er er op bezoek gaat, ze zullen zelden uit zichzelf eens bellen om een afspraak te maken of gewoon even onverwacht aankomen. Zelfs wanneer je ze expliciet uitnodigt, voor bijvoorbeeld een verjaardag, zullen ze vaak een excuus maken om niet te hoeven komen. Ik vind dit zo jammer. En ik begrijp het ook gewoon niet. Op de een of andere manier houden ze je altijd een beetje op afstand, hoe aardig ook, en blijft het contact oppervlakkig.
Vooral nu de kinderen uit huis zijn (en ver weg wonen) en mijn taak als moeder grotendeels is komen te vervallen, waarmee ook een groot gedeelte van mijn tijd vrij is gekomen, voel ik me vaker eenzaam en mis ik de gezelligheid van leuke mensen om me heen. Gelukkig hebben we naast meerdere leuke kennissen, een paar heel goede, lieve vrienden, maar dat zijn Nederlanders (die in Slovenië wonen) en Amerikanen. Met hen bouwden we wel in korte tijd een hechte vriendschap op. Helaas wonen ze niet dicht in de buurt waardoor even binnenlopen voor een kop thee en een praatje er dus niet inzit, maar we maken regelmatig tijd om elkaar te bezoeken en ik weet dat ik altijd op ze kan rekenen, zoals zij ook op ons kunnen.
Ik heb lang getwijfeld of ik dit stukje zou posten of niet, want het is natuurlijk zeker niet mijn bedoeling om iemand voor het hoofd te stoten. Zoals gezegd zijn de Slovenen altijd heel vriendelijk en gastvrij, maar ik vraag me gewoon oprecht af hoe het komt dat we nooit een hechte, wederzijdse vriendschap op hebben kunnen bouwen hier. Ik denk dat ik wel van mezelf kan zeggen dat ik heel gastvrij ben en iedereen is altijd welkom bij ons. Ik nodig ook heel snel mensen uit op de koffie en zorg ook voor eten en zo. Dat doe ik graag en met veel plezier. Maar aangezien ik dus steeds vaker van andere expats hoor dat zij eenzelfde ervaring hebben, wilde ik dit toch eens aankaarten. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de reacties, van zowel mijn “buitenlandse” lezers als de Sloveense lezers. “Brez zamere” 😉.
Mooi hoor, dat je dit deelt!
Ik herken het deels: we hebben zelden mensen die zomaar komen aanwaaien. Bert en ik zeggen wel eens dat ze ons gewoon een beetje spannend vinden. Aan de andere kant, komen ze structureel op onze (kinder)verjaardagen en waar ik hen ook voor uitnodig: 100% present. Ik ervaar dat als een zege hoor. Ik ben me ervan bewust dat we daarmee boffen.
Op dit moment hebben we evenveel Sloveense vriendschappen, als Nederlandse vriendschappen. Onze vriendschappen zijn echt agarisch, zeg ik altijd. Het ene moment zie je elkaar weken niet, maar als er wat moet gebeuren (vooral fysiek) dan staat iedereen er. Dit was in Nederland net zo. Ons leven liet zich niet makkelijk combineren met zoete inval (al houden we daar enorm van). Zodra de buurman in de wei naast ons huis staat, waaien we even aan, doen we een borrel en dan gaan we weer over tot de orde van de dag.
Fijn te horen dat jullie er weinig “last” van hebben. In het begin was ik misschien “spannend”, zoals je zegt inderdaad, meer vanwege de taal aangezien veel mensen het eng vinden om engels te spreken. Maar ik spreek ondertussen bijna vloeiend Sloveen dus daar ligt het niet (meer) aan. Ook hier in het dorp kwamen mensen altijd wel op feestjes en wanneer er hulp nodig is. En natuurlijk is het dan gezellig, wordt er gegeten en gedronken. Maar dat bedoel ik niet. Ik mis nu vooral de hechte vriendschappen, waarbij je elkaar alles kunt vertellen, samen leuke dingen doet, bij elkaar thuis komt. Dat lukt op de een of andere manier niet helaas.
Ik vind dit wel herkenbaar, wellicht ook de reden dat ik me niet echt thuis voelde. Wij hebben ook contact met Slovenen, altijd vriendelijk en behulpzaam, maar diepe vriendschappen hebben wij ook niet. Ik vind het dan in jullie situatie ook heel apart omdat Bine Sloveen is, je zou dan denken dat het gemakkelijker zou zijn.
En jullie zijn leuke mensen, gastvrij.